แนวทางการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ

แนวทางการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ

         

ประชากรโลกที่เพิ่มขึ้นเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้สิ่งแวดล้อมโดยรวมเสื่อมโทรมไปตามกัน  เพราะเมื่อประชากรโลกเพิ่มมากขึ้น  ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดย่อมถูกบั่นทอนจากความต้องการอันไม่มีที่สิ้นสุดของน้ำมือมนุษย์  ทำให้เกิดผลกระทบต่างๆตามมามากมาย  เมื่อสิ่งแวดล้อมที่มนุษย์เคยพึ่งพาได้ลดน้อยถอยลงไป  มนุษย์จึงเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของธรรมชาติอันเต็มไปด้วยคุณประโยชน์มหาศาล   ดังนั้น มนุษย์จึงมีความพยายามที่จะฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง  เพื่อให้ธรรมชาติได้เอื้อประโยชน์ให้แก่เหล่ามนุษยชาติต่อไป  ดังนี้แล้ว  ผู้เขียนจึงใคร่ขอเสนอแนวทางการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมตามความคิดเห็นของผู้เขียน ดังต่อไปนี้

เมื่อกล่าวถึงการรักษาสิ่งแวดล้อม  ประเด็นแรกที่ต้องนำมากล่าวคือ  การรักษาป่าต้นน้ำ  ให้มีความอุดมสมบูรณ์  ด้วยการไม่ตัดไม้ทำลายป่า  ไม่บุกรุกพื้นที่ป่า  ปลูกป่าทดแทน  เนื่องจากป่าไม้เป็นแหล่งทรัพยากรธรรมชาติอันมีความสำคัญในระดับสูงสุด  เพราะป่าไม้เป็นแหล่งกำเนิดชีวิต  อาทิ  แหล่งน้ำ  อากาศ  อาหาร  เป็นต้น  ดังนี้แล้ว  การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ  ต้องเริ่มที่ต้นสายปลายเหตุ  นั่นก็คือ  การรักษาป่าต้นน้ำให้ได้รับความปลอดภัยจากการทำลายล้างของมนุษย์  เมื่อสภาพของป่ามีความอุดมสมบูรณ์  ธรรมชาติก็มอบอากาศอันบริสุทธิ์  มอบพืชพันธุ์ธัญญาหารอันเลิศรส   และที่สำคัญป่าไม้ได้มอบต้นน้ำลำธารอันใสสะอาดให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งมวลบนโลกด้วย

รักษาแหล่งน้ำ  อันเป็นแหล่งก่อกำเนิดวิถีชีวิต  ซึ่งสภาพปัจจุบันสภาพของน้ำตามแม่น้ำ
ลำคลองเริ่มมีสภาพเน่าเสีย  เนื่องจากมนุษย์ทิ้งขยะและสารพิษลงสู่แม่น้ำลำคลอง  ส่งผลให้สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในน้ำและมนุษย์ที่ยังต้องใช้น้ำเป็นเครื่องอุปโภคบริโภคได้รับผลกระทบทางร่างกายโดยตรง  ดังนั้นแนวทางการรักษาแหล่งน้ำในเบื้องต้นคือ  การกำจัดขยะมูลฝอยที่อยู่ในแหล่งน้ำ  บำบัดน้ำเสียในครัวเรือนก่อนปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ  การใช้น้ำอย่างประหยัด ไม่ปล่อยให้น้ำสูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ และสามารถนำน้ำที่ใช้แล้วกลับมาหมุนเวียนใช้ได้ใหม่อีก  ควบคุมมิให้เกิดมลพิษแก่แหล่งน้ำ มีการดูแลควบคุมมิให้มีการปล่อยสิ่งสกปรกลงไปในแหล่งน้ำ  ที่สำคัญปลูกจิตสำนึกให้คนในชุมชนร่วมกันหวงแหนพร้อมที่จะอนุรักษ์แหล่งน้ำในชุมชนให้สะอาดอย่างยั่งยืน

  ภาคครัวเรือน  ต้องให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม  พร้อมทั้งต้องมีจิตสำนึกสาธารณะในการร่วมกันอนุรักษ์และป้องกันทรัพยากรธรรมชาติมากกว่านี้  เริ่มต้นด้วยการใช้เครื่องอุปโภคบริโภคเท่าที่จำเป็น ใช้ผลิตภัณฑ์ที่ทำจากธรรมชาติ  ใช้น้ำไฟอย่างประหยัด  ขัดแยกขยะในครัวเรือนให้เรียบร้อย  ร่วมกันทำกิจกรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติตามความเหมาะสม  ให้ความรู้แก่สมาชิกในครอบครัวถึงความสำคัญของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  ส่งเสริมให้สมาชิกในครอบครัวตระหนักถึงผลกระทบที่เกิดจากการทำลายสิ่งแวดล้อม  ทั้งนี้ทั้งนั้น  เพื่อให้คนในครอบครัวได้เริ่มเรียนรู้และตระหนักถึงความสำคัญของสภาพแวดล้อมแล้วช่วยกันเป็นกองกำลังรักษาสภาพแวดล้อมที่เข้มแข็งในสังคมโลก

ภาครัฐ  ต้องมีความชัดเจนในการจัดสรรทรัพยากรที่ลงตัว  มีนโยบายในการจัดสรรพื้นที่ป่าหรือที่ทำกินให้รัดกุมกว่าเดิม จัดสวัสดิการภาคประชาชนผู้บำเพ็ญประโยชน์ต่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม  จัดสรรงบประมาณให้แก่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่อการปกป้องและรณรงค์รักษาธรรมชาติ  จัดโซนนิ่งเขตอุตสาหกรรมกับเขตชุมชนให้แยกกันอย่างชัดเจนเพื่อให้มีการบริหารจัดการด้านสิ่งแวดล้อมที่สะดวก  จัดทำผังเมืองให้อยู่ในรูปแบบที่เหมาะสม  ดังนี้แล้ว  ภาครัฐควรต้องมีการบริหารจัดการให้มีประสิทธิภาพ  มิใช่แค่การบริหารภายในองค์กรของรัฐเองเท่านั้น  แต่หมายรวมถึงการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่อย่างจำกัดให้มีประสิทธิภาพ  ไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างคนในชุมชน  อาทิ  ความขัดแย้งเรื่องน้ำระหว่างชุมชนต้นน้ำกับชุมชนปลายน้ำ  เป็นต้น  ภาครัฐเองควรเป็นต้นแบบในการประหยัด  โดยการทำให้ดูเป็นตัวอย่างด้วยการทำหลากหลายรูปแบบตามแต่ความเหมาะสมของเจ้าหน้าที่รัฐ  ภาครัฐควรมีการบังคับใช้กฎหมายที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างจริงจัง  มีบทลงโทษแก่ผู้กระทำความผิดอย่างเด็ดขาด  กำหนดนโยบายสาธารณะที่ส่งเสริมการผลิตและการบริโภคเพื่อลดผลกระทบต่อฐานทรัพยากร ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม การผลิตที่สะอาดภาคอุตสาหกรรม ส่งเสริมการทำเกษตรอินทรีย์และเกษตรที่ยั่งยืน     มีมาตรการทางเศรษฐศาสตร์ การเงิน การคลังเพื่อการผลิตและการบริโภคที่ยั่งยืน เช่นลดหย่อนภาษีสำหรับผู้ผลิตสินค้าที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ส่งเสริมการวิจัย พัฒนาและการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสะอาด นาโนเทคโนโลยี  การใช้วัฒนธรรม ประเพณี การดำรงชีวิตตามวิถีไทยเพื่อปลูกฝังค่านิยมการบริโภคอย่างพอเพียง  รณรงค์ เผยแพร่ประชาสัมพันธ์ เพื่อสร้างจิตสำนึก ความรู้ เข้าใจและสร้างค่านิยมเกี่ยวกับการบริโภคที่ยั่งยืน

ผู้เขียนเชื่อว่า  องคาพยพทั้งหมดไม่สามารถรักษาสภาพแวดล้อมของประเทศและของโลกไว้ได้อย่างยั่งยืน  หากแต่เพียงว่า  สิ่งที่สำคัญที่สุดนั่นคือ  จิตสำนึกสาธารณะของปัจเจกบุคคล  ที่มนุษย์ทุกชีวิตบนโลกจะต้องช่วยกันปลูกฝังค่านิยมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติให้เกิดขึ้นในตัวเราให้ได้  เมื่อตัวเรามีจิตสำนึกสาธารณะในการปกป้องและรักษาสภาพแวดล้อมแล้ว  ผู้เขียนเชื่อว่า  ปัญหาสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่ทุกวันนี้จะลดลงอย่างรวดเร็ว  อีกทั้ง  ความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิมของมันอย่างมั่นคงและยั่งยืนนั่นเอง.