ผู้นำในเรือนธรรม
จริงอยู่ที่สังคมและประเทศชาติต้องการผู้นำ แต่ก็ต้องการผู้นำที่มีความซื่อสัตย์สุจริต มีวุฒิภาวะ นำพาไปในทางที่ชอบธรรม คอยหาวิธีในการช่วยเหลือสังคม เสียสละเพื่อส่วนร่วม ในทางตรงกันข้าม ถ้าผู้นำขาดความชอบธรรม ไร้ซึ่งวุฒิภาวะ นำพาไปในทางเสื่อม ผู้ตามก็จะตกกระไดพลอยโจนไปด้วย เนื่องจากต้องตกอยู่ในสถานการณ์บังคับให้ต้องเลือกข้าง บทบาทของผู้นำจึงเป็นบทบาทสำคัญที่สังคมไทยต้องการ หลักทศพิธราชธรรม (การบริหารบ้านเมือง) และหลักธรรมาภิบาล (GOOD GOVERNANCE) จึงถูกหยิบยกขึ้นมาพูดกันอย่างกว้างขวาง ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายมากที่เรามีพระบาทสมเด็จ
ในที่นี้ผู้เขียนขอเสนอหลักปฏิบัติของผู้นำ ๑๐ ข้อ แบบร่วมสมัยที่ผู้เขียนเชื่อว่าผู้นำประเทศทุกยุคทุกสมัยนำไปใช้ได้ เพียงแต่ว่าต้องนำไปปฏิบัติให้เกิดขึ้นจริงมิใช่แค่อยู่ในหน้ากระดาษเท่านั้น กล่าวคือ
๑) เป็นผู้ให้ ไม่ใช่ผู้กอบโกย(ทานํ)
๒) เป็นผู้มีจริยธรรม คือมีความประพฤติที่ถือเอาเป็นต้นแบบได้(สีลํ)
๓) เป็นผู้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าส่วนตน(ปริจฺจาคํ)
๔) เป็นผู้มีสุจริตโปร่งใส(อาชฺชวํ)
๕) เป็นผู้อ่อนน้อมถ่อมตน ดังหนึ่งเป็นข้าช่วงใช้ของประชาชน(มทฺทวํ)
๖) เป็นผู้ฝึกตนให้ลอยพ้นเหนือผลประโยชน์และอคติทั้งปวง(ตปํ)
๗) เป็นผู้ไม่ลุแก่อำนาจ(อกฺโกธํ)
๘) เป็นผู้ไม่เบียดเบียนประชาชนทั้งโดยอำนาจ/กฎหมาย/ภาษีที่ไม่ชอบธรรม(อวิหิงฺสา)
๙) เป็นผู้อดทนต่องานหนัก/ต่อการวิพากษ์วิจารณ์/ต่อการยั่วยุให้ลุแก่อำนาจ(ขนฺติ)
๑๐) เป็นผู้ถือธรรม (นิติธรรม/เนติธรรม/สัจธรรม) เป็นอำนาจเป็นธงชัยในการบริหารราชการแผ่นดิน (อวิโรธนํ)[1]
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น